Rady dla opiekunów osób z otępieniami

Przebywanie i postępowanie z chorymi na otępienia jest bardzo trudne. Oto kilka rad, które opiekunom mogą ułatwić życie.

  1. Zachowaj spokój
    - zachowanie i sytuacje jakie stwarza chory mogą wywoływać złość, zdenerwowanie, czasem irytują. Nie należy winić chorego, który nie kieruje się przecież logiką, nie jest złośliwy lecz zagubiony w rzeczywistości, jak we mgle – często w gęstej mgle. Nasze gwałtowne reakcje mogą wywołać u chorego lęk obawy o życie, a przez to reaguje on napadami złości, gniewu lub zachowaniami impulsywnymi, nieprzewidywalnymi.
  2. Jak długo się da, umożliwiaj podopiecznemu aktywność w pracach domowych, w życiu rodzinnym
    - mimo że robi to niedokładnie, powoli, potem źle i coraz gorzej. Wiadomo bowiem, że osoby odsunięte od takich czynności szybciej popadają w apatię i rezygnują z prób jakiejkolwiek aktywności.
  3. Nie krytykuj
    chorego za to, że się źle zachowuje, źle wypełnia polecenia lub postępuje bezsensownie – grozi ci to przeżywaniem negatywnych uczuć. Toleruj to tak długo jak długo nie zagraża on tobie lub sobie samemu.
  4. Bądź cierpliwy
    - pozostaw podopiecznemu dużo czasu na wykonanie czynności. Zadania muszą być formułowane w sposób prosty i jednoznaczny. Nie stawiaj zbyt wygórowanych celów, zadania dla chorego muszą być proste i jasne.
  5. Przestrzegaj rutynowego porządku czynności dnia
    który chory ma do wykonania - ta sama pora, kolejność to samo miejsce. Nie każ choremu podejmować decyzji polegających na wybieraniu np. ziemniaki czy kasza, płaszcz czy kurtka, kawa czy herbata. To często go denerwuje, wpędza w zakłopotanie, frustrację.
  6. Zabezpiecz chorego przed zaginięciem
    - imię i nazwisko umieść na bransoletce lub powkładaj kartki z tymi danymi w jego ubranie. Innym rozwiązaniem jest kartka z imieniem, nazwiskiem adresem chorego, koniecznie numer telefonu komórkowego opiekuna (twój) - napisane na zafoliowanej kartce umieszczone w zapiętej kieszeni.
  7. Pozwól choremu oglądać telewizję, słuchać radia
    - nawet wtedy gdy sprawia wrażenie że nie wie o co chodzi. Zagraj z nim w prostą grę np. chińczyka, karty, rebus, rozwiąż z nim krzyżówkę.
  8. Dbaj o siebie
    - opieka nad chorym jest męcząca - bardzo. Wymaga wiele cierpliwości, tolerancji i zrozumienia. Twój wypoczynek jest korzystny dla wszystkich. Naturalnym oparciem jest twoja rodzina. Korzystaj też z pomocy stowarzyszeń, domów dziennego pobytu dla chorych, nie wahaj się zwracać o pomoc do sąsiadów i władz lokalnych, tak samo jak i do wyspecjalizowanych instytucji - służby zdrowia, pomocy społecznej itp.

MANIFEST osób korzystających z usług psychiatrycznych, psychoterapeutycznych i ich najbliższych:

  • Pacjent i jego rodzina mają prawo do szybkiej i pełnej informacji na temat choroby i jej konsekwencji. Choć szybkiej i pełnej to jednak w takiej ilości aby można ją było przyswoić - zazwyczaj nie można tego osiągnąć jednym spotkaniem. Niewiedza i niepewność są gorsze niż najtrudniejsza prawda, ale ona powinna zostać przekazana zrozumiale i ostrożnie - chyba że pacjent życzy sobie przywileju terapeutycznego.
  • Dla każdego pacjenta powinien być opracowany indywidualny plan leczenia. Zarówno pacjent jak i jego rodzina powinni go rozumieć, znać i akceptować.
  • Każdy pacjent ma prawo do pobytu w szpitalu w którym panuje ciepła, pełna zrozumienia i akceptacji atmosfera oraz poszanowanie jego godności.
  • Poczucie własnej niezależności jest niezwykle ważne, ale może być ono naruszone w trosce o życie i zdrowie pacjenta lub innych ludzi. Tolerancja zachowania to - nie przyzwalanie na tolerowanie braku zasad i norm, egocentryzmu czy agresji.
  • Pacjent wypisany ze szpitala ma prawo do uzyskania pomocy na terenie swojego miejsca zamieszkania tj. Opieki Społecznej, Poradni Zdrowia Psychicznego, Pielęgniarki środowiskowej w Przychodni Rejonowej lub Ośrodku Zdrowia.

Najbliższa rodzina

Spotkania rodziców i opiekunów chorych są im bardzo potrzebne i mają za zadanie:
  1. Doprowadzenie do zaakceptowania losu pacjenta
  2. Poprawy kontaktu z nim i lepszego rozumienia jego problemów
  3. Uzyskanie poprawy całościowej jego opieki medycznej, socjalnej, edukacji itd.
  4. Poznanie sposobów radzenia sobie z własnym stresem spowodowanym chorobą bliskiej osoby, uzyskaniem wzajemnej pomocy i wsparcia w tych trudnych chwilach.
  5. Wspólne działanie na rzecz takich osób - dla poprawy jakości ich życia
Rodzice nie są winni za chorobę dziecka, ale mogą jego stan pogorszyć przez:
  1. Stawianie mu zbyt trudnych wymagań, albo nie stawianie żadnych wymagań
  2. Zmuszanie „na siłę” do zmiany zachowań
  3. Oczekiwanie na przyznanie im racji przez chorego
  4. Gdyż – „Życie z chorym nie obchodzi się lekko”
  5. Psychiatra, psycholog, psychoterapeuta są fachowcami w dziedzinie leczenia. Jednak rodzic lub opiekun zna chorego lepiej (wie jak reaguje, zna jego upodobania, historę życia i choroby). Dlatego też współpraca między pacjentem, opieką medyczną i rodziną jest niezbędna - to przecież rodzina jest pomocą i ostoją chorego.
  6. Na całym świecie rodziny i opiekunowie chorych są inicjatorami zmian prowadzących do nowego podejścia przez społeczeństwo do osób z zaburzeniami psychicznymi. To co rozpoczęło się w Polsce, wcześniej dokonało się na świecie.
  7. Krytyka ze strony rodziny nie jest zagrożeniem dla pracowników służby zdrowia, ich fachowej wiedzy nikt nie kwestionuje. Lecz ich postawa wobec pacjentów musi się zmieniać z "duchem czasu". Medycy są co do tego zgodni, to poprawia atmosferę ich pracy i satysfakcjonuje wszystkich.

Pacjent

  • Mimo dezorientacji spowodowanej chorobą logiczne myślenie chorych jest na ogół zachowane, tak jak i inne ludzkie potrzeby. Pacjent jest człowiekiem i pozostaje nim, a więc zasługuje na poważne traktowanie.
  • Schizofrenia powoduje wycofywanie się chorego z życia społecznego. Dlatego rozmowy i udział w zajęciach rehabilitacyjnych, psychoterapia, praca są równie ważne jak leczenie farmakologiczne.
  • Schizofrenia jest zaburzeniem rozwoju mózgu, psychiki a więc chorobą wieloczynnikową i wieloaspektową, która musi być leczona farmakologicznie(lekami), ale także oddziaływaniami psychologicznymi, rehabilitacyjnymi ani pacjent, ani jego najbliżsi nie ponoszą winy za jej powstanie.
  • Chory nie potrzebuje litości lecz autentycznej, serdecznej i ciepłej atmosfery wobec siebie. Wrażliwość na jego cierpienie jest równie ważna jak postępowanie terapeutyczne.

Leczenie osób z psychozą

Leczenie osób z podejrzeniem psychozy, z pierwszym epizodem psychotycznym lub psychozą jest zadaniem niełatwym wymagającym szczególnego zaangażowania psychiatry, pacjenta i jego rodziny.

  1. Leczenie osoby z podejrzeniem psychozy
  2. Leczenie pierwszego epizodu psychotycznego
  3. Leczenie psychozy schizofrenicznej
o mnie | zakres leczenia | moje porady | kontakt
 7330 osób odwiedziło stronę